Het Mengsel

Als je Who Framed Roger Rabbit niet hebt gezien, zet het op je lijst. Kijk het. Kom dan terug.

In de film is er maar één ding dat een tekenfilmfiguur kan doden.

Rechter Doom noemt het Het Mengsel.

Het is een mengsel van terpentijn, aceton en benzeen — dezelfde chemicaliën die animatoren in de echte wereld gebruikten om inkt van animatiecellen te verwijderen.

Het ding dat een tekenfilmfiguur vernietigt, zat al in de kamer waar ze gemaakt werden.

Voor een tekenfilmfiguur is contact onmiddellijk.

Er is geen ertegen vechten. Geen langzame achteruitgang. Het Mengsel raakt hen aan en ze houden simpelweg op te bestaan.

Geen dood. Uitwissing.

Voor een mens werken diezelfde chemicaliën anders.

Ze kondigen zichzelf niet aan. Je voelt ze niet aankomen.

Benzeen trekt stilletjes het beenmerg in en verstoort hoe het lichaam bloedcellen aanmaakt. De latentieperiode tussen blootstelling en kanker is doorgaans vijf tot dertig jaar.

Gepensioneerde schilders. Animatoren. Monteurs. Gediagnosticeerd tientallen jaren nadat het werk eindigde — nadat ze verdergingen, gezinnen stichtten, de geur van de kamer vergaten.

Maar dit hield lang geleden al op een verhaal over het verleden te zijn.

Benzeen is aangetroffen in zonnebrandcrème, droogshampoo, deodorantspray, handdesinfecterend middel en acnebehandelingen. Bij recente onafhankelijke tests dook het op in 80% van de geteste zonnebrandproducten. Unilever, Procter & Gamble, Johnson & Johnson — allemaal hebben ze de afgelopen jaren terugroepacties uitgevaardigd. Je kunt dit opzoeken. De terugroepacties zijn openbaar.

Dat is alleen benzeen.

PFAS — “eeuwige chemicaliën” genoemd omdat het lichaam ze niet kan afbreken — zitten in je antiaanbakpan, je pizzadoos, je magnetronpopcornzak, je waterdichte jas, het vetafstotende papier waarin je afhaalmaaltijd zat. Ze stapelen zich op in bloed, lever en nieren. Ze zijn aangetroffen bij 95% van de geteste mensen. Ze worden in verband gebracht met kanker, onderdrukking van het immuunsysteem en versnelde biologische veroudering. Ze zitten al sinds de jaren 1940 in consumentenproducten.

Ftalaten zijn hormoonverstoorders in nagellak, haarspray en bijna alles met het woord geur op het etiket — omdat fabrikanten niet verplicht zijn te vermelden waardoor een geur ontstaat. Eén woord dekt tientallen verbindingen. Je kunt dit bevestigen in de database van de Environmental Working Group. Zoeken is gratis.

Parabenen zitten in je tandpasta, je shampoo, je vochtinbrengende crème. Ze worden via de huid opgenomen. Ze worden in verband gebracht met kanker.

Formaldehyde zit in sommige haarontkrullers — maar je zult het niet vermeld zien staan. Fabrikanten gebruiken verbindingen die formaldehyde geleidelijk vrijgeven, wat hen toestaat iets anders op het etiket te schrijven. Dezelfde chemische stof. Andere woorden.

Geen van deze verandert de pH-waarde.

Het zijn organische verbindingen. Een pH-meter — het standaardinstrument om te detecteren of iets chemisch schadelijk is — kan ze niet aflezen. Ze registreren niet als zuur. Ze registreren niet als base.

Ze registreren als niets.

De FDA verbiedt of beperkt 11 chemicaliën in cosmetica.

De Europese Unie beperkt er meer dan 2.000.

Dezelfde producten. Andere schappen. Andere regels over wat als schade telt.

Dezelfde stof.

Voor een tekenfilmfiguur: zichtbaar, onmiddellijk, totaal.

Voor een mens: onzichtbaar, opstapelend, dinsdag na dinsdag na dinsdag.

In beide gevallen — buiten het bereik van de instrumenten die we hebben gebouwd om ons te vertellen wanneer er iets mis is.

Dit is waar ik steeds op terugkom.

Niemand heeft dit verborgen. De studies zijn gepubliceerd. De terugroepacties worden aangekondigd. De ingrediëntenlijsten staan op de verpakking — alleen geschreven in een taal die de meeste mensen nooit hebben leren lezen.

Het Mengsel was nooit een geheim.

Het kreeg alleen een andere naam, werd in een mooier flesje gestopt en op ooghoogte in een schap gezet.

En we leerden, zonder dat iemand het ons hoefde bij te brengen, om niet te vragen wat erin zat.