Aan Wie Ik Liefheb

Aan mijn familie; aan degenen van wie ik hou.

Weet alsjeblieft dat ik hier ben.

Ik ben wakker in dit moment.

Ik ben me bewust van de weg achter mij.

Ik ben me bewust van de weg voor mij.

En door dat alles heen blijf ik vol liefde.

Liefde voor mijn familie.

Liefde voor mijn vrienden.

Liefde voor de lessen.

Liefde voor deze mooie en ingewikkelde wereld.

Ik ben gestruikeld.

Ik heb geleerd.

Ik heb vragen gesteld.

Ik ben gegroeid.

En met elke dag die voorbijgaat, merk ik dat ik rustiger word, sterker, en dankbaarder voor het geschenk om te leven.

Aan iedereen die zich zorgen om mij maakt,

laat je hart gerust zijn.

Ik geef niet op.

Niet op mezelf.

Niet op het leven.

Niet op de mensen om wie ik geef.

En het allerbelangrijkste,

ik zal mijn kinderen nooit opgeven.

Niet voor een dag.

Niet voor een jaar.

Niet voor welke afstand of moeilijkheid dan ook.

Zij zijn geschreven in mijn hart,

geweven in elke hoop die ik draag,

en aanwezig in elke droom die ik heb voor de toekomst.

Mijn liefde voor hen vervaagt niet.

Ze verzwakt niet.

Ze verdwijnt niet.

Ze groeit.

Het leven ontvouwt zich nog steeds.

Er zijn hoofdstukken nog ongeschreven,

avonturen nog ongezien,

verbindingen nog te maken,

en vreugdes nog te ontdekken.

Ik kan mogelijkheid voelen aan de horizon,

als het eerste licht voor zonsopgang.

Geen explosie van vernietiging,

maar een explosie van groei.

Een ontvouwing.

Een bloei.

Een tijd waarin zwaarbevochten lessen wijsheid worden,

waarin inspanning kans wordt,

en waarin lang geleden geplante zaden beginnen door te breken door de grond.

Dus als je aan mij denkt,

denk dan aan mij met hoop.

Denk aan mij terwijl ik leer.

Denk aan mij terwijl ik glimlach.

Denk aan mij terwijl ik voorwaarts loop.

En weet dat ik liefde met me meedraag waar ik ook ga.

Voor altijd.

Samen.

Overal.