ฉันกำลังขอ

ฉันกำลังเดินบนเชือก

ฉันทำแบบนี้มาสักพักแล้ว และเริ่มชำนาญขึ้น — ในการอ่านแรงตึงใต้ฝ่าเท้า ในการปรับตัวโดยไม่มองลงข้างล่าง ในการจ้องตาไปยังอีกฝั่ง

แต่ลมเริ่มแรงขึ้น

ก่อนทุกสิ่งเหล่านี้ มีการตัดสินใจครั้งหนึ่ง

สถานการณ์ในชีวิตของฉันถูกจัดวางไว้ — ในด้านอาชีพ สังคม และการเงิน — ด้วยวิธีที่ออกแบบมาเพื่อทำให้ฉันไม่มีทางเลือก เส้นทางแคบลงจนเหมือนเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่ปลายมีประตูที่ฉันถูกคาดหวังให้เดินเข้าไป การจัดวางนั้นจงใจ แรงกดดันนั้นเป็นเรื่องจริง คนที่เกี่ยวข้องรู้ดีว่าพวกเขากำลังทำอะไร

ฉันรู้ว่าอยู่อะไรอยู่หลังประตูนั้น

ฉันไม่ได้เดินเข้าไป

แต่ฉันหันหลังเดินออกมา — สู่ความไม่มั่นคง สู่สิ่งที่ไม่คุ้นเคย สู่สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ ไม่ใช่เพราะมีแผน ไม่ใช่เพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เพราะรู้ว่าถ้าอยู่ต่อจะเป็นอย่างไร รู้ว่าจะต้องกลายเป็นอะไร และฉันไม่สามารถเป็นสิ่งนั้นได้

เชือกเริ่มต้นจากที่นั่น

ทุกอย่างที่ตามมาคือราคาของการตัดสินใจครั้งนั้น

ฉันลาออกจากงาน เหตุผลที่ให้มาเป็นเรื่องโกหก — สร้างขึ้นเพื่อหาเหตุผลรองรับสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และรู้ว่าการรู้ไม่ใช่สิ่งเดียวกับการพิสูจน์ได้อย่างรวดเร็วหรือถูก ดังนั้นฉันจึงก้าวผ่านมันทีละก้าวอย่างระมัดระวัง

ลูก ๆ ของฉันอยู่อีกฝั่งของการแยกทาง มีทนาย — ทั้งสองฝ่าย อย่างที่มักเป็น — และทนายมีค่าใช้จ่ายตามที่มีค่าใช้จ่าย ฉันจ่ายด้วยเงินที่เก็บออมมานาน เงินที่ตั้งใจไว้สำหรับอนาคต

เงินเกษียณของฉันหายไปแล้ว

ฉันพูดสิ่งนี้ไม่ใช่เพื่อขอความสงสาร แต่เพราะคุณกำลังอ่านสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นท่ามกลางทุกสิ่งนั้น และคิดว่าคุณควรรู้ว่ามันมาจากไหน ฉันเลือกสิ่งนี้ เลือกโดยรู้ดีถึงราคา เพราะทางเลือกอื่นคือสิ่งที่ฉันไม่ยอมเป็น

นี่ไม่ใช่โศกนาฏกรรม

นี่คือเรื่องราวทั้งหมดของเว็บไซต์นี้

เชือกคือการทำงาน

การทำงานคือเหตุผลที่ฉันยังอยู่บนเชือก

ฉันเชื่อว่าสิ่งที่เขียนไว้ที่นี่มีความสำคัญ — ไม่ใช่เพราะฉันเขียน แต่เพราะความจริงมีวิธีที่จะหาคนที่พร้อมรับมัน และเชื่อว่ามีคนแบบนั้นมากกว่าที่ใครจะนับ เชื่อว่าบางคนในนั้นคือคุณ เชื่อว่าบางคนยังไม่มาถึง

อยากอยู่ที่นี่เมื่อพวกเขามาถึง

ลมนั้นเป็นเรื่องการเงิน เป็นเรื่องกฎหมาย เป็นความเหนื่อยล้าพิเศษของการสู้รบบนหลายแนวรบพร้อมกัน ขณะที่พยายามยืนหยัด มีสติ และเป็นประโยชน์

ฉันยังยืนอยู่

ฉันไม่ใช่คนที่ขอความช่วยเหลือ

นั่นไม่ใช่ความภาคภูมิ — หรือไม่ใช่แค่ความภาคภูมิ มันคือการตระหนักว่าคนอื่น ๆ แบกรับข้อจำกัดที่หนักกว่านี้ คนที่ถูกจำกัดด้วยความเจ็บป่วย ด้วยพรมแดนที่ปิด ด้วยการขาดความปลอดภัย หรืออิสรภาพ หรือความสามารถพื้นฐานในการพูด นั่นคือกำแพงที่แท้จริง

สิ่งที่หยุดฉันคือเงิน

สกุลเงิน สิ่งเดียวที่ทุกคนบนโลกนี้จำเป็นต้องมีเพียงเพื่อดำรงอยู่ — และสิ่งเดียวที่ถูกออกแบบมาโดยตั้งใจให้มีน้อยกว่าที่พอดีเสมอ ทุกคนต้องการมัน แทบไม่มีใครมีพอ นั่นไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือโครงสร้าง

ฉันรู้สึกว่ามันน่าขันเล็กน้อยที่ต้องพูดออกมาดัง ๆ ว่าสิ่งเดียวที่อยู่ระหว่างการทำงานนี้ต่อเนื่องและการเงียบลงคือบางอย่างที่ธรรมดามาก ที่สากลมาก ที่มีพลังแปลก ๆ เหนือชีวิตที่มีมากกว่าแค่ตัวเลข

แต่นั่นคือที่ที่ฉันอยู่

ดังนั้น — อย่างผิดปกติ และด้วยความตระหนักอย่างเต็มที่ว่านี่หายากแค่ไหนสำหรับฉัน — ฉันกำลังขอ

แต่ถ้าคุณเคยอ่านบางอย่างที่นี่แล้วรู้สึกซาบซึ้ง — ถ้าบางชิ้นงานมาถึงที่ที่แท้จริง ถ้าคำถามหนึ่งยังอยู่กับคุณ — ฉันจะขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือของคุณในการอยู่บนเชือกนี้อีกสักหน่อย

กาแฟหนึ่งแก้ว กาแฟหนึ่งแก้วต่อเดือน ที่คุณทำได้

ถ้าทำไม่ได้ ก็อ่านต่อไป แบ่งปันชิ้นหนึ่งกับคนที่ต้องการมัน นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย นั่นคือทั้งหมดของเรื่องนี้

ถ้าทำได้:

paypal.me/SkylaurRoe

ฉันไม่ได้ขอให้ถูกช่วยเหลือ

ฉันขอแค่พอที่จะเดินต่อไป

ขอบคุณที่อยู่ที่นี่

— Skylaur Roe