แล้วถ้าหากเรื่องราวที่คุณอยู่ยาวกว่าบทนี้?

แล้วถ้าหากการตายนั้นไม่เหมือนการสิ้นสุด แต่เหมือนการเปลี่ยนห้องมากกว่า?

ไม่ใช่คำสัญญา ไม่ใช่ระบบความเชื่อ แค่คำถามที่คุ้มค่าจะอยู่กับมันนานพอที่จะรู้สึกถึงน้ำหนักของมัน

เพราะนี่คือสิ่งที่เรารู้จริงๆ เกี่ยวกับความตาย

เรารู้ว่ามันมีลักษณะอย่างไรจากภายนอก

เราไม่มีรายงานที่เชื่อถือได้จากภายใน

ทุกอารยธรรมในประวัติศาสตร์มนุษย์ได้เสนอคำตอบ — สวรรค์และนรก ตรงข้ามที่เก่าแก่และมืดกว่า การเกิดใหม่ บรรพบุรุษ วิญญาณ ความว่างเปล่า โลกหน้า ความฝัน — และในบรรดาทั้งหมด นรกคือสิ่งที่ประเพณีส่วนใหญ่ระมัดระวังมากในการอธิบายอย่างละเอียด

นั่นคุ้มค่าที่จะสังเกต

ไม่ใช่เพราะประเพณีนั้นถูกต้อง แต่เพราะการปฏิเสธนั้นเป็นสากลมาก

แล้วถ้าหากการปฏิเสธนั้นไม่ใช่การคิดตามความปรารถนา?

แล้วถ้าหากมันคือการรับรู้รูปแบบ — บางอย่างที่สัตว์มนุษย์รู้สึกได้เสมอแต่ไม่เคยสามารถพูดได้อย่างชัดเจน?

ลองพิจารณาสิ่งนี้

แล้วถ้าหากคุณเคยตายมาก่อนแล้ว และคุณแค่จำการเริ่มต้นใหม่ไม่ได้?

คุณที่กำลังอ่านสิ่งนี้ไม่มีความทรงจำก่อนที่คุณจะเกิด ไม่มีเลย ช่องว่างนั้น — การขาดหายไปของประสบการณ์ที่สะอาดและสมบูรณ์ — คือสิ่งที่คุณรอดมาแล้วครั้งหนึ่ง คุณมาถึงที่นี่จากที่ไหนสักแห่งที่คุณตั้งชื่อไม่ได้ ถูกสร้างขึ้นแล้ว เป็นตัวคุณแล้ว

แล้วถ้าหากนั่นไม่ผิดปกติอย่างที่มันฟังดู?

แล้วถ้าหากชีวิตที่คุณกำลังใช้อยู่ตอนนี้คือชีวิตหลังความตายของคนอื่น?

แล้วถ้าหากคุณเริ่มต้นจากตรงที่คุณทิ้งไว้พอดี — แค่ไม่ใช่ที่นี่?

แล้วถ้าหากความตายเป็นเพียงส่วนที่คุณหยุดสามารถบอกใครได้ว่าคุณเห็นอะไร?

ไม่มีสิ่งใดเหล่านี้เป็นคำตอบ

ไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นเช่นนั้น

มีไว้เพื่อรบกวนความแน่ใจนิดหน่อย เพื่อให้สมมติฐานที่คุ้นเคย — ว่าความตายคือจุดสิ้นสุดสมบูรณ์ — รู้สึกหลีกเลี่ยงไม่ได้น้อยลงเล็กน้อยกว่าเมื่อเช้านี้

เพราะสิ่งเดียวที่เรารู้แน่นอนคือไม่มีใครที่มีชีวิตอยู่โดยไม่ตาย

และสิ่งเดียวที่เราไม่เคยพิสูจน์ได้คือนั่นหมายความว่าอะไร

นั่งกับสิ่งนี้สักครู่

ไม่ใช่ความกลัวการตาย ไม่ใช่เทววิทยา แค่คำถามที่เปิดอยู่

แล้วถ้าหากเรื่องราวที่คุณอยู่ยาวกว่าบทนี้?

สิ่งที่แน่นอนในชีวิตมีเพียงภาษีและความตาย

หรือจริงหรือ?